خیلی تاسف خوردم.اینکه مسئولین مملکت برای اینکه بتوانند انتقاد خود را بیان کنند باید از مقام معظم رهبری یک نقل قولی صورت دهند و بعد با کلی ترس ولرز انتقاد خود را بیان کنند.نمی دانم از کی این موضوع باب شد؟!

حال شاید این عزیزان بدانند که تفکرات خود آقای خامنه ای به کدامین سوی است ولی به خاطر اینکه حرف او به تنهایی شنیده نمی شود و برای اینکه شاید می ترسد تا فردا مشکلی پیش آید از حرفهای رهبری گاهی بر خلاف آنچه که منظور خود او هم هست استفاده میکنند.(و این جالب است)

اینچنین جامعه ای اسلامی است؟یا اینکه افرادی منافق را پرورش میدهد؟افرادی هزار چهره؟!

بگذارید به رسم همین آقایان عمل کنیم.

مقام معظم رهبری در سخنانی گفتند:”حتی از ولایت فقیه هم میتوان انتقاد کرد.البته انتقاد سازنده”(یعنی تا این حد دست را باز میگذارند.حتی ولایت فقیه.)

خب.انتقاد سازنده چیست؟هیچ کس جرات نمیکند در این مقوله وارد شود.چرا؟آیا در جشن 30 امین سال انقلاب نباید به این سوالات پرداخت؟متاسفانه وقتی این سوالات را مطرح میکنیم برادرانمان ما را در برابر قرآن و امام زمان(عج) قرار میدهند.آیا درست است؟

مثلا”: یک نفر می خواهد از رییس جمهور انتقاد کند.با اینکه می داند رهبری با رییس جمهوری موافق است و از دولت ایشان طرفداری میکنند،میرود و از تکه ای از سخنان ایشان استفاده میکند تا انتقاد خود را بیان نماید.این خطرناک نیست؟این انتقاد سازنده نیست؟این حرف برای براندازی است؟(مقام رهبری هم نمی توانند منکر این باشند که از دولت احمدی نژاد بیشتر از دولتهای دیگر حمایت میکنند.)

آیا ما که هزینه های سنگینی برای این انقلاب دادیم نباید اصلاحاتی انجام دهیم؟!هدف انقلاب ما چه بود؟چرا انقلاب کردیم؟آیا نباید دوباره به مردم نزدیک شویم؟آیا می خواهیم خودمان را گول بزنیم و بگوییم هم اکنون اغلب مردم با ما هم سویند؟آیا نمی خواهیم صداهای مخالف را بشنویم؟

اگر جوابی روشن داریم بگوییم.با مردم باشیم.